رفتن به بالا
  • سه شنبه - ۶ آبان ۱۳۹۹ - ۱۵:۳۲
  • کد خبر : ۶۱۳۶
  • مشاهده :  118 بازدید
  • چاپ خبر : شاید صنعت تنها عامل رکود و بی عدالتی در استان ما است !؟

شاید صنعت تنها عامل رکود و بی عدالتی در استان ما است !؟

شاید صنعت تنها عامل رکود و بی عدالتی در استان ما است !؟راضیه محمدی / کارشناس ارشد مدیریت اکنون که بیش از چند دهه از حضور گسترده صنایع در استان بوشهر می گذرد ، بخوبی شاهد اثرات منفی و گاها مثبت آن در زوایای مختلف بوده ایم.با نگاهی به دهه های پیشین و‌وضعیت کلی و‌ […]

شاید صنعت تنها عامل رکود و بی عدالتی در استان ما است !؟
راضیه محمدی / کارشناس ارشد مدیریت

اکنون که بیش از چند دهه از حضور گسترده صنایع در استان بوشهر می گذرد ، بخوبی شاهد اثرات منفی و گاها مثبت آن در زوایای مختلف بوده ایم.
با نگاهی به دهه های پیشین و‌وضعیت کلی و‌ کنونی منطقه به این نتیجه خواهیم رسید : با وجود اینکه از کمک نفت بسیاری از بی سر و سامانی ها در موارد مختلف از جمله آموزش ، درمان و …تا حدود اندکی ترمیم شده است اما این ،داروی زخم مهلکی که بر پیکره ی این اجتماع توسط نفت وارد شده است ،نیست و نخواهد بود .
از تکیه ی شهرداری ها به عوارض آلایندگی و ریخت و پاش های ناشی از آن گرفته تا بیمارستان هایی که با توقع کمک های نفت به یکباره بودجه ها را بدون برنامه صرف هر موردی جز ارتقای سطح درمان می کنند ، و مدارسی که با وجود داشتن ساختمان های شیک و‌لاکچری باز هم دستشان در جیب خانواده های مظلوم است همه و همه شاید ارمغان تکیه مسئولین به صنعت و غافل شدن از تاثیرات و آسیب های سو ناشی از آن و حتی سایر قابلیت ها و توانایی های این مرز و بوم و عدم توجه به تخریب های مداوم محیط زیست است .
تردیدی نیست که سهم ما از صنعت دو دستی تقدیم نا کجا آبادی ها شد و ما با نجابت به تماشا نشستیم تا هست و نیستمان و حتی سلامتی خود و فرزندانمان را به تاراج ببرند و‌جوانان ما با تمام وجود طعم تلخ بیکاری را بچشند و دم‌ نزنند تا مبادا وابستگان فلان مدیر عامل بیکار بمانند و روحیه لطیفشان آسیب ببیند !
و جوان تحصیلکرده ما آبدارچی باشد تا فلانی بدون مدرک یا نهایتا با یک مدرک آبکی به او‌ دستور بدهد و فخر بفروشد !
اما آیا ؛ اگر نفت نبود ، اگر صنعتی در این منطقه وجود نداشت باز هم شاهد اینهمه بی عدالتی می بودیم ؟
بدون شک اگر این حجم عظیم صنایع نبود درد بیکاری میلیون ها جوان لایق در جوار پایتخت انرژی کشور کانون بسیاری از خانواده ها را از هم نمی پاشید و سطح توقع ما نیز در همان سطوح قبل ثابت می ماند و شاید دیگر جوانی در این بحبوبه نابهنجار و پر فشار به زندگی خود پایان نمی داد،
پدری تا این حد شرمنده فرزندانش نمیشد ،
مادری به بیراهه نمیرفت تا لقمه نانی برای فرزندان یتیم خود بیابد
و کودکی برای یک تبلت جان نمیداد تا مادری در فراقش ضجه بزند …
ای کاش به جای جنگیدن برای نام و مقام و ثروت ، بزرگان شهرم برای ارتقای سطح اقتصاد ، فرهنگ ، آرامش و امنیت ،
جنگ‌ نه ، کمی تلاش می کردند !
در شرایطی که ویژگی بارز و شاخص این منطقه ( کنگان ) وجود این صنایع عظیم است ، چرا باید با وجود ظرفیت های بالا برای اشتغال کامل جوانان جویای کار و برخورداری از اقتصادی فارغ از کمبود ها و دغدغه ها باز هم سهم این منطقه از صنعت تا این حد اندک و ناچیز باشد ؟
توسعه و پیشرفت شاید در نگاه اول در رشد اقتصادی خلاصه شود ، اما در واقع همین پیشرفت اقتصادی است که پیشرفت در سایر زمینه ها را به دنبال دارد .
اگر در اقتصاد خود با تکیه بر صنعت به سطح خوبی رسیدیم ، بی شک از نظر اجتماعی و‌ فرهنگی هم به نقطه خوبی خواهیم رسید ، اما در شرایطی که ما در پایین ترین سطح اقتصادی به سر می بریم آیا میتوانیم توقع داشته باشیم سطح فرهنگمان ارتقا یابد ؟!
این نکته بر همگان واضح و مبرهن است که صنعت سبک و سیاق کلی زندگی مردمان این منطقه را تغییر داده است و دیگر نمی توان به سبک چند دهه قبل برای امرار معاش و گذران زندگی بازگشت و این همان ارمغان ورود صنعت به این منطقه است.
آیا مسئولین تدبیری برای این همه نابسامانی و عدم توازن دارند ؟
آیا مسئولین توجیه قابل قبولی برای اینهمه کم کاری و ناکارامدی دارند ؟
مسئولین تا کی به تماشا و سکوت بی وقفه ی خود ادامه خواهند داد؟
و اینگونه است که گاهی با خود می اندیشیم :
«کاش صنعت را دو دستی تقدیم همان ناکجا آبادی ها یی که از آن سود می برند کنیم »
و بگوییم :
با خود ببرید رد‌ پای این همه آلودگی و بی عدالتی و بی سر و سامانی را ، تا شاید بتوانیم پس از چند دهه نفسی از سر آسودگی و‌ فارغ از همه این تشویش ها بکشیم .
و با همان نگاه پیشین به زندگی بدون نفت نگاه کنیم !
همانقدر آسوده و بی دغدغه و فارغ از این درد که چرا باید در جوار پایتخت انرژی کشور ، شاهد این حجم از بی سر و سامانی برای خود و‌نسل آینده باشیم ؟

اخبار مرتبط